Archivar paraJunio, 2007

Zure begiek

“Zure begiek mintzen naute; zure ahoak beldurtzen nau, niretzako nahi zintuzket(…)”

 Atzo Garazik aurkeztu zidan primerako abesti hau, ta hari dedikatuko diot ba post hau. Asko botatzen nittun faltan Garak ta biok ditugun “charlas sobre nada en particular”, ta denbora gitxi bat hona berriro eukitzen ari gara.

Garaziren gabe eztakit ze egingo nukeen, izugarri dot gustuko berarekin hitzeittea, primerakoa zarelako, Gara, ta bakizu. Ude hontan primeran pasau beharra dugu, ezta maitenoa? Beno, izugarri post politte ein nahi nun, baina kaka hau atara zait, bez. Beste egun baten saiatuko naz,

Mila arroken kontra jo dut, bina beti korrontea zure kostaldetara narama”

Gara, uda hontan gauak hartuko gaitu irribarretsu, mutil batekagaz xD”"

Zurbil-Zurbile!!

Menudo complejo que me han metido esta mañana cuando he ido a por las notas globales al colegio(con lo bien que se estaba en casa). MI profesor, asi mientras daba las notas( o despues, eso da igual) ha dicho en alto : Irene, vete a la playa!!! (arggg me he acordado de 8 generaciones suyas, tanto en orden ascendente como en lateral!!). Ya se que soy blanquita y que este año seguramente parezca un nevadito, ya lo siento, nunca tendré un bronceado dominicano.COn lo bonito que es el blanco!!

*Irene, su palidez, y yo*

10. poema

Hemos perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vió esta tarde con las manos unidas
mientras la noche azul caía sobre el mundo.
He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.
A veces como una moneda
se encendia un pedazo de sol entre mis manos.
Yo te revordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.
Entonces,dónde estabas?
Entre qué gentes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?
Cayó el libro que siempre se toma en el crespúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.
Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.
*Pablo Neruda*

Anoche leí este poema, antes de irme a dormir. Que bonitos versos de Neruda, y qué realistas. Tiene razón en que cuando peor nos sentimos más nos damos cuenta del dolor que nos ha causado un amor, y de la alegría que nos da haber amado como muchos no pueden presumir de haberlo hecho. Amábamos de verdad, sin arreglos ni florituras, simplemente tal y cómo es esto de amar, tan díficil y fácil, tan amargo pero dulce a la vez. Hoy quiero acabar con una de mis citas favoritas:

El amor tiene muchas formas de hacernos felices,pero tiene muchas más de quitarnos el sosiego”

Hosto berdiak higitzen…

Ikusiko dira berriz…. ze gauza ikusiko ditugu berriz? aspaldiko lagunak,amodioak,negarrak…?

Zein gauzakaz oroitzen gara gehixenetan?Zein gauza ikusiko ditugu berriz? Oroitzapen onak ala txarrak? Nolatan jakin dezakegu hori? Gure buruak gaitzak eitten dizkigu gehixenetan,adibidez,  gehiengotan, gauza txarrakaz bakarrik hartzen dot ardure, ta zergaitik ez alrebes??masokista edo naz??

Baina goibel nagonetan, beti egoten dira nere alboen nire lagunak, hain maite ditudanak, zer egin nezakeen beraiek gabe? ezin dot ezta horretaz pentsatzen hasi ere… Nire lagunak nire pozen jaun eta jabe dira, beraiekaz ematen baitut denbore, ta beraiekaz baititut nere oroitzapen gozo gehienak.

Uda!!

Iepa! ia hementxe dekogu jada  ude, ta horregaitik blog-a pixket abandonatute utziko dot, denbora asko ez dudalako pasako hamentxe ordenagailuen, oporrak hartuko dinat ere blog-ari dagokionez.

Uda, dibertitzeko aldia, giro alaikoa, gozatzeko grinaz josia. Aurtengo urda pixket arraroa da, atzo sekulako zaparrada jasan behar izan genun, ta horregaitik “La Moli”-en pasau genun ia arrasti osoe, Portu-ko partidue ikusteko asmoz, ta azkenien F1 lasterketa ikusi genun, sekulakoa!

Uda hontan Escoziara noa, ta ez! ez dizuet ekarriko whiskey-rik… oraindik gazteegia naz ta ez didate salduko!! ala bai?? xD. SEguruenik ude hontan ez nazela oso beltzaran etorriko, baina udako kanpaketa aprobetxatukot kolore pixkat hartzeko, bestela.. hildakoa nazela usteko dute danek!!Beno, gaurkoz utzikot, gozazazue udagaz!!

P.D= azkenien post bet idatzi dot euskaraz, baina irakurtzen nauen jende askok ez du euskara oso ondo ulertzen edo ez du ulertzen tutik ere ez euskaraz… beste bat arte!!

*Ispilutik haratago dagoen neska*

Hitzak

Cuanta importancia tienen ciertas palabras dichas en un momento concreto. Pueden desgarrarte el corazón o rehacértelo de los pequeños pedazos.Muchas veces necesitamos a alguien que nos diga, quizá lo que queremos oír, porque no nos gusta la realidad cruda,nos duele.

Aunque en estos casos me duelen más las hipocresías que luego desencadenan puñales por la espalda.Por eso nunca digo cosas que realmente no piense, porque no me gusta ser hipócrita ni que lo sean conmigo.

Pero volvamos a las pequeñas palabras, las que te hacen sacar la sonrisa, los pequeños comentarios amables hechos desinteresadamente, solo porque se sienten,porque son reales. Cuántas veces he anhelado oír esas palabras de boca de gente que nunca me las dice, cuántas veces he llegado a rozar el cielo porque me las han dicho, porque sonrío,porque me llegan,porque son sinceras,porque son palabras preciosas,porque en parte lleguen a ser verdad…porque me quieran.

=)

 Ya toca no hacer nada y hacerlo todo!

EL jueves acabé los exámenes( los últimos, y algunos los últimos que haré en euskara), y el viernes fuimos a la warner todos juntos. ME lo pasé genial, aunque fue una matada, el sábado parecía una zombie! Entre mi cara blanca, mis ojeras de oso panda y mi voz que deja en la cuenta al padrino parecía un cuadro de picasso. Pero mereció la pena la falta de sueño, en unos días las vacaciones, y en nada a disfrutar!!

pequeños desengaños

Las personas no son lo que te hacen creer que son. Al principio no  te das cuenta, pero luego la venda de los ojos se te cae y caes en la cuenta de que te han estado engañando. Todo lo que te hayan podido decir, todo lo que hayas vivido con esa persona o personas era una mera pantomima. Todo significó nada.Podría haber recorrido el mundo con esas personas, habría consrguido puede que imposibles, pero no ha sido así. En realidad yo no significaba nada, un  pasatiempo sin sentido del que se han cansado. Después, las mentiras, el desinterés, el olvido. Y el convencimiento de que no volverás a caer en la trampa, pero como una pobre incauta, vuelvo a caer…