Archivar paraJunio 14, 2007

10. poema

Hemos perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vió esta tarde con las manos unidas
mientras la noche azul caía sobre el mundo.
He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.
A veces como una moneda
se encendia un pedazo de sol entre mis manos.
Yo te revordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.
Entonces,dónde estabas?
Entre qué gentes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?
Cayó el libro que siempre se toma en el crespúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.
Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.
*Pablo Neruda*

Anoche leí este poema, antes de irme a dormir. Que bonitos versos de Neruda, y qué realistas. Tiene razón en que cuando peor nos sentimos más nos damos cuenta del dolor que nos ha causado un amor, y de la alegría que nos da haber amado como muchos no pueden presumir de haberlo hecho. Amábamos de verdad, sin arreglos ni florituras, simplemente tal y cómo es esto de amar, tan díficil y fácil, tan amargo pero dulce a la vez. Hoy quiero acabar con una de mis citas favoritas:

El amor tiene muchas formas de hacernos felices,pero tiene muchas más de quitarnos el sosiego”

Hosto berdiak higitzen…

Ikusiko dira berriz…. ze gauza ikusiko ditugu berriz? aspaldiko lagunak,amodioak,negarrak…?

Zein gauzakaz oroitzen gara gehixenetan?Zein gauza ikusiko ditugu berriz? Oroitzapen onak ala txarrak? Nolatan jakin dezakegu hori? Gure buruak gaitzak eitten dizkigu gehixenetan,adibidez,  gehiengotan, gauza txarrakaz bakarrik hartzen dot ardure, ta zergaitik ez alrebes??masokista edo naz??

Baina goibel nagonetan, beti egoten dira nere alboen nire lagunak, hain maite ditudanak, zer egin nezakeen beraiek gabe? ezin dot ezta horretaz pentsatzen hasi ere… Nire lagunak nire pozen jaun eta jabe dira, beraiekaz ematen baitut denbore, ta beraiekaz baititut nere oroitzapen gozo gehienak.