Archivo parablogging
{ Mayo 16, 2008 @ 8:57 pm }
·
{ blogging }
{ Tags: pensamientos, putadas, triste }
·
{ }
De nada sirve intentar esconder las cosas que son obvias.Llega un momento en el que has intentado arrinconar tantas cosas dentro de ti que te salen todas de golpe y no sabes como afrontarlas.Intentas pensar que todo eso por lo que te sientes ignorado, rechazado,ridiculo… no es mas que algo estupido. Pero ¡Sorpresa! te importa mas de lo que piensas y te cambia el humor.Intentas que no se te note, pero llega un momento en la que no lo puedes esconder mas.
Y a mi me ha caido.Se me ha venido encima toda la bola de pensamientos escondidos y no se como afrontarla.Cosas por las que intento luchar,objetivos que para otras personas no lo son porque sencillamente ya les venían de serie.Objetivos que se me escapan, otros no los alcanzo,otros simplemente son imposibilisimos. Y para colmo parece que cuando mas necesitas a una persona mas lejos está esta de ti, porque ha encontrado cosas o personas más importantes que tú. Luego están las que se morían por ti y querían saberlo todo,conocerte,llegar hasta el fondo; esas personas que se muestran increiblemente interesadas por ti, te abren las puertas del cielo y luego… se les pasa el capricho.
Y,encima, he tenido que dejar el chocolate.
{ Mayo 7, 2008 @ 10:14 pm }
·
{ blogging }
{ Tags: castillo, naipes }
·
{ }
Castillo:fortaleza,defensa,abrigo,seguridad.Eso es lo que un castillo nos podría transmitir.Sin embargo,la cosa cambia cuando este castillo está hecho de algo tan frágil como una carta.A nada se cae, se destruye; y allí estamos nosotros intentando reconstruirlo.Pero otra vez se cae.Una y otra vez.Puede que quizá, en alguno de esos intentos se mantenga en pie,pero es algo efímero.
Así es como veo las cosas.Como escombros derruidos de una vida.Todo lo que creías tener,todo en lo que una vez confiaste, en lo que pusiste todas tus fuerzas, ya no está. Se cayó. Quizá no de golpe,pero llega un día en el que donde habia un todo, ya no queda nada.
Quise poner una carta nueva al lado de otra que ni siquiera se sostenía,para ver si me aguantaba. Y ahí estuvo mi error.Creer que donde habia un naipe en realidad habia unos cimientos sólidos sobre los que ir construyendo. Y ahora… no me queda nada que reconstruir, ya ni siquiera tengo cartas con las que jugar.Solo me queda un solar vacío.
Porque mi castillo de naipes se cayó. Y yo no hice nada.
{ Abril 30, 2008 @ 10:06 pm }
·
{ blogging, poemas de mi espejo }
{ }
·
{ }
Viceversa
Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte.
Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de hallarte
pobres dudas de hallarte
Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte y temores de oírte.
O sea, resumiendo estoy jodido y radiante
quizá más lo primero que lo segundo
y también viceversa.
MARIO BENEDETTI. Hoy,he encontrado este poema.No era mas que otro de los muchos folios impresos que tenia tirados por ahi, pero algo me ha echo fijarme en esa hoja que sobresalia.Y ahi estaba.Unos versos preciosos,quiza no unos de los tipicos poemas de amor, pero sin duda guarda entre sus versos un mensaje muy profundo.Y esque es “viceversa” el amor, un arma de doble filo, que puede hacerte la persona mas feliz sobre la tierra o la mas desdichada, como se oye por ahi” hay que ver que complicada es la movida esta del amor,cuando lo tienes te sobra, y cuando te falta ya no sale el sol.”.Y esque este poema expresa sensaciones que todos sentimos cuando estamos enamorados,(bueno,al menos las que lo estan de verdad, para eso yo no soy un buen ejemplo).Es una paradoja, porque deseas ver,sentir,tocar a esa persona, pero en el fondo tambien te abarca un miedo,una inseguridad,una desazón.Y viceversa. Como ya dijo aquel poeta enamorado:”Beber veneno por licor suave”. Y sigo comentando este tema porque para esas personas que deseamos sentir esa sensacion de la que todos hablan, es muy importante.No puedo hablar de ello porque soy ignorante en este tema,pero tiene un sabor tan agridulce que me fascina,aunque no tenga con quien compartirlo.
** Para que veais que no soy una vaga y que no me olvido de mi pequeñuelo como comentan por ahí.**Desde mas allá del espejo.
{ Abril 30, 2008 @ 9:59 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
kaixoo!! aqui emiezo un post nuevo, que se me estan empezando a quejar de que soy un poquito vaga.La verdad esuqe ultimamente no se me ocurre nada interesante que escribir(para muestra los test que he copiado de algunos mails y chorradas de esas.
EL finde estuvimos de encuentro TBK, y de Gorka Deuna. Muy bien,gente muy maja y a mi que me da verguenza todoooo! Se rieron de mi un ratito tb.. pero bueno, a eso ya estoy acostumbrada.
Semana fatal,puente estudiando y cansada. POr favor.. que acabe esto ya….
{ Abril 1, 2008 @ 9:58 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Bueno, aqui voy a seguir escribiendo otro zatitxo de otro test que he encontrado x mi bandeja de entrada.
1.Un olor. La tierra mojada despues de llover.
2.¿Calor o frio?Frio… para que me den calorcito
3.Si fueras un sonido… El del silencio
4.Una sensacion… Felicidad
5.Una meta… ser feliz y conseguir mis objetivos
6.Si fueras un gesto… un abrazo o una sonrisa.
7. Un elemento. El agua.
8.Algo que te haga sonreir… que me sonrian
9.Cerca o lejos? Cerca Y lejos
10.Luz o oscuridad? Depende del momento
11. Dulce o salado? Dulce
{ Marzo 18, 2008 @ 11:41 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Bueno… el otro dia anduve haciendo “limpieza” de mi bandeja de entrada de emilios, y encontre un mail con un test tipico de esos que la gente nunca contesta, pero que sin embargo me parece interesante contestar porque te ries mucho y a veces descubres muchas cosas interesantes sobre una persona.
1.Nombre: Irene
2.Ropa que llevas puesta y color: Pijama.Azul piscina.
3.¿Que estas escuchando en este momento? El run-run de mi cpu.
4.Noche o dia? Depende.
5.Una estacion del año. Invierno.
6.¿Chocolate o vainilla? EN helado, vainilla.
7.Si fueras un dulce: chocolate amargo( por eso del contraste)
8.El mejor regalo para ti: Algo muy personal. Que demuestre interes.
9.SI te tuvieran que regalar un dulce: trufas de chocolate de la pasteleria de La Suiza.//Chocolate.
10.Describete en una palabra: Interrogación
11.Vino o cerveza?? Cerveza.
12.Un olor: tierra mojada.
13.Un sitio para perderse: El tibet
14.Una ciudad. Londres.
15.Una ciudad para visitar acompañado: Cualquiera, mientras la compañia sea buena.
16.Un sabor: chocolate amargo.
17.Un color: negro
18.Una flor. Rosa
19.Te saca la sonrisa: pf.. cualquier tonteria.
20.La ultima vez que lloraste de verdad( no vale por peliculas): hace 9 meses o por ahi.
21.¿el motivo? Una despedida.
22.Te gustaria… volver al pasado y empezar de nuevo.
23.Una frase que digas mucho. “yo de eso no gasto”
24. Describete. Eso que lo hagan los demas.
{ Marzo 15, 2008 @ 4:16 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Jueves, 13 de marzo. Unidades de alcohol:0, cigarrillos fumados:0. Calorias ingeridas: 2750(malditas galletas).
Hoy he estado hablando con Jude acerca de Richard”el malvado”. Creo que deberia cambiarle el mote por richard “el tonto” o “el imbecil”, porque creo que le van muchisimo mejor. Ya no se que hacer con Jude. Es capaz de ser una reina de hielo increible hasta que él idiota este aparece. Y ahi se nos cayó todo el plan. Ya se que no es fácil pero no puedo permitir que sea ella otra vez la que de el paso. Sería injusto! además el reloj sigue tic-tac,tic-tac y no se puede quedar asi toda la vida!.
Richard no sabe ni quien es en realidad, puede ser como mi señor darcy cuando habla con ella y luego, a la hora de la verdad se convierte en un Cleaver, señor alérgico al compromiso. ¡Pero si encima va y lo admite! Tanto padel le esta afectando al cerebro.
Creo que hoy voy a quedar con mi ligue del supermercado. Un día es un día y nunca viene mal un poco de… sabor.
mmmm mi tarrina de helado de vainilla.
{ Marzo 11, 2008 @ 10:31 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Azterketak amaitute.Notak ez gaizki. Hiru zulo geio belarrietan.Kanpaketa prestatzen.Bijotza? galdute ote dabil galdetzen diot nere buruari.
Horixe dotzue nere asken asteen bilduma orokorra. Mila esker sinatu nauzuen danoie, ta bai prestatukot beste Jones anderenoaren posteren bat. Ointxe badot gaia: Jude ta bere Richard”el malvado”.
Nola desberdindu sentipenak? Nola jakin aldatu ote diran ala ez? Edonondik dauz oraindik? Zer gera, lagunak, ezagunak,leloak? Zer naz ni? Nor zera zu? Lulululu
Momentuz, neu naz Bridget.
{ Febrero 8, 2008 @ 11:44 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Hola.
Esta mañana te he visto, ahí, mirándome, reflejada en el espejo. Igual que siempre, con las cosas que te sobran y que tanto te traen de cabeza quitar,con tus pequeños desperfectos,ese gesto de tu cara que tan gracioso me parece pero que nadie aprecia, en fin, te he visto. Me he atrevido a mirarte a los ojos, esos ojos que no tienen color fijo, ya que cada uno prefiere estar mas cerca de un color diferente. Aunque toda tu eras la misma, tus ojos ya no eran los de siempre. Decidí acercarme al espejo para verlo mejor, porque pensaba que me lo había imaginado; pero estaba allí, intentando esconderse, la tristeza. Buscando tu ironía y tus ganas me encontré con ella, la tristeza.¿Por que la tristeza ha ocupado el lugar del brillo de tus ojos?¿Cuándo dejaste que pasara? No te reconozco. Tuve que dejar de mirar aquellos ojos que me miraban fijos desde el espejo, porque no me miraban con tu mirada firme, decidida,dulce… tenias los ojos tristes. Desde esta mañana ya si miro al espejo, no me atrevo a mirar directamente a los ojos que se reflejan. Tengo miedo a encontrarme otra vez a la tristeza intentando buscar cobijo.
A la chica que está en el espejo, desde el otro lado.
{ Enero 15, 2008 @ 5:24 pm }
·
{ blogging, poemas de mi espejo }
{ }
·
{ }
-¿Cómo dices que se llama este mi dolor, que así se ha enseñoreado en lo mejor de mi cuerpo?
*Amor dulce. Es un fuego escondido,una agradable llaga,un sabroso veneno,una dulce amargura,una deleitable dolencia,un alegre tormento, una dulce y fiera herida,una blanda muerte.
(La celestina. Acto X. Melibea descubre el amor.)
¿Qué es el amor? Para muchos lo que mueve el mundo, para otros el sentido de la vida, para otros una forma de diversión. Pero por lo general siempre podemos encontrar dos respuestas diferentes: ¿Qué es el amor? Algo increible, precioso… o una terrible agonía. La verdad es que aunque me encontaría ser una de esas felices y emparejadas personas que conciben el amor como algo precioso, comparto la idea de que el amor es en realidad, un sinvivir, algo que te cambia, te remueve y te sacude como un barco perdido en medio de una tempestad. Aquí os he dejado este trocito de la celestina, que me llamó muchísimo la atención, junta paradojas que son mas reales que prácticamente las palabras que estoy escribiendo. Espero que reflexioneis sobre ello, y cómo no, que yo pueda saberlo, para así enriquecer mis ideas.
Me debes unas cuantas horas de sueño, aunque no lo sepas….
{ Enero 14, 2008 @ 11:19 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
He encontrado al hombre de mi vida, y lo bueno es que este sentimiento es correspondido.La verdad que nunca pensé que esto pudiera suceder, así de repente, pero ya se sabe como funcionan estas cosas. Uno no sabe por donde van a salir.
Nos conocemos desde hace mucho tiempo,prácticamente nacimos de la mano. Aunque no me diera cuenta siempre ha estado allí cuando le he necesitado, y ahora, me he dado cuenta de que no podría vivir sin él.
Es increiblemente dulce conmigo, pero a la vez tiene un punto amargo que me encanta, lo que no le hace empalagoso. Me levanta el ánimo y siempre me aguanta después de ver películas de amor, me ayuda a relajarme y me ayuda cuando me entra el bajón. Cada día descubro una cosa nueva de el, como si fuera uno solo pero con infinidad de variedades, mas intenso, menos intenso,dulce, un poquito más amargo, con sorpresa… La verdad es que me tiene loca.Le necesito tanto… sólo pienso en compartir algo con él, y cuando no está… me cambia el humor.Cierto es que desde que mantenemos una relación tan estrecha he engordado, pero él dice que eso es la manifestación de la felicidad que siento.
¿Su nombre?
Chocolate.
{ Enero 3, 2008 @ 8:22 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
La verdad que no se porqué, pero hoy me he levantado con ganas de escribir.Lo que prometía ser un gran día se ha tornado gris, y todavía no he encontrado la razón. Bueno, quizá si que la haya encontrado pero no quiero creerme que es esa. ¿Tenemos una razón para levantarnos con una sonrisa?¿Tenemos alguna razón para levantarnos?Ojalá tuviera en quien pensar segun me levanto, y con quien soñar mientras me duermo.
¿Por qué me es todo tan difícil? Otra pregunta sin respuesta. Y ahora, este es el miedo que me persigue y que en momentos, me ha quitado el sosiego; ya no tengo respuestas,contestaciones,réplicas,ironías… Me han arrancado una de mis pocas “mini” capacidades, no tengo ya armas con las que defenderme, soy vulnerable de nuevo, otra vez empiezan a martillear en mi cabeza los problemas, que ahora no voy a poder afrontar con entereza… ¿ Que me queda ahora? Unos pocos buenos amigos, algún que otro recuerdo, y débiles pinceladas de aquel sueño que no se cumplió.
¿Qué soy yo ahora, más que un pedazo de materia inerte, ahora que hasta mi capacidad de ofrecer consuelo y consejo ha volado más allá de mi ventana cerrada?…
{ Enero 2, 2008 @ 4:03 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
ooo año nuevo = propositos de año nuevo!! Este año uno de mis propositos mas importantes es cumplir los propositos de año nuevo… que todavia tengo pendientes los del año pasado… lululululu
Espero que este nuevo año venga cargadito de cosas buenas, porque de males ya tengo suficiente, gracias.
OO y acabo este primer post del año, ya vendrán mejores( mentiraaaa). muxu piloe!!
URTE BERRI ON!
{ Diciembre 24, 2007 @ 5:24 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Bueno, desde aqui os quiero desear una feliz navidad, y un buen año( topicazoooo) jaja pero lo digo en serio. Makina bet moxuuU!!
EGUBERRI ON!
BUON NATALE!
FELIZ NAVIDAD!
MERRY CHRISTMAS!!
FROHE WEINACHTEN!!
TA URTE BERRI ON!!
{ Diciembre 9, 2007 @ 5:53 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Kaixoo!! Ya he vuelto… otra vez.Aunque me ha costado, porque he estado muy seta ultimamente y ya sabeis que volver cuesta. Mañana las notas y demas burocracias, vuelta a la rutina despues del `puente, aunque por poquito tiempo (gracias a dios).
COn pilas medio recargadas despues del finde en Orozko, esperando que no volvamos a discutir por chorradas, y he de admitir que echo las cosas en cara muy amenudo… y no me lo tengais en cuenta, mesedez.
Y bueno, ya no se que mas contaros pottokos, solo que sepais( los poquitos que me leeis) que no he desaparecido, mila muxu!!
Am!! y quiero saber quien es ese bueno/a amigo/a mio que me escribio un comentario… a ver si me sorprende…
{ Noviembre 9, 2007 @ 6:16 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Dentro de nada examenes pequeñosss estoy hasta arriba de cosas para hacer y me falta el tiempo!! Empezamos ya la semana que viene en plan fuertecito, y el dia 22… empieza el fin.Van a ser unos dias bastante duros, asique seguramente no posteare nada hasta que acabe mi calvario. Aunque bueno, despues de todo… a Orozko!! La verdad es que ya tengo ganas de ir… me encanta la atmosfera de ese lugar… en fin… tiene “algo”.
{ Noviembre 4, 2007 @ 7:45 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Dandole vueltas a la nada dentro de mi cabeza, me empezaron a surgir las tipicas preguntas dignas del trabajo de filo… ¿Habria cambiado algo el que yo hubiera existido?si me fuera para siempre,¿me echaria alguien de menos?¿Soy algo importante? Ahora es cuando me encantaria decirme a mi misma… pues si porque apoyaste a fulanito, ayudaste a menganito… pero no. No he encontrado ninguna respuesta afirmativa y consoladora, y no busco encontrarla escribiendo esto. Simplemente me desahogo, y si alguien se le ocurre la brillante idea de escribir un comentario en este post diciendo todo lo contrario solo por venga, vamos a darle una alegria a esta pringadilla, por favor, que se ahorre la escritura y que me ahorre a mi el tener que contestarlo o borrarlo, que me cuesta mucho trabajo.
Ya empiezo a estar un poquito harta de las tipicas personas que te ponen en un pedestal solo por sentirse mejor, como si hubieran ayudado a un alma necesitada, o esas palabras bonitas que son de todo menos sentidas, que parezco tonta pero no lo soy pequeños,por desgracia me doy cuenta de las cosas que suceden a mi alrededor, los malos comentarios, las criticas por la espalda… Sé que tengo muchos defectos, y me gustaría que se me dijeran a la cara( como hace mi tato, que es lo mas bonito que tengo) a ver si se tienen bien puestos, que eso es critica constructiva, no critica marujil y ayuda a mejorar a las personas.
Ademas, a aquellas personas que dicen ser tus mejores amigos o amigAs y que luego resultan serlo cuando les conviene… no les vendria nada mal una pequeña patadita donde todos nos imaginamos donde.
{ Noviembre 1, 2007 @ 7:13 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Kaixo pequeños!! Ya siento haber tenido el blog un poco abandonado, pero esque ando de obras y estoy en casa de mi amuma(aii komo la kiero) y no tiene ordenador, y menos internet, asique…
En cuanto acabe la obra me volvereis a tener al pie del cañon, que ya sabeis que es muuy dificil librarse de mi.
cambiando de tema.. voy a seguir con mi lista de pequeños placeres de mi vida:
*el chocolate,* tu sonrisa,*los minutos en la cama calentita antes de levantarme,Orozko,*las palabras bonitas(cuando son de verdad),*leer poesia en alto(solo cuando estoy sola,eh??),*la satisfaccion de hacer las cosas bien,*una mirada en el metro,autobus…pero miradas.. ya me entendeis,*poder hablar sin trabarme cuando tengo a cierta gente enfrente…
bueno.. este post era muchisimo mejor en el borrador de mi cuaderno de lengua… pero no se donde lo he metido…
mila muxu
{ Octubre 1, 2007 @ 10:32 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
¿Hace falta que te diga que me muero por tener algo contigo?
Todavía me pregunto cuando deje de mirarte como un amigo.¿Cuándo fué?¿Por qué? Lo que empezó siendo un simple comentario, ser ha convertido en algo más fuerte.Por mi parte, eso sí. NO es que me queje, pero hay veces que acabo harta de ser siempre”la amiga”.Para eso siempre hay palabras bonitas( sentidas o no, eso ya es otra cosa),que si se escuchar, que si doy buenos consejos, que si soy divertida, graciosa,buena, mala… Ah! y la muletilla de( “hay que decirlo para quedar bien y que no se nos deprima”) y eres muy mona. Si no fueras mi amiga…
En el fondo,la verdad es que me acostumbro, supongo que siempre seré tu amiga y nada mas, pero…¿Puedo seguir soñando?
(…)
Hoy no he tenido mal día, pero que quereis que os diga, los he tenido mucho mejores.Creo que voy a vegetar en mi cama y no voy a levantarme hasta año nuevo o por ahí, a ver si de repente pasa algo extraordinario.Porque quien me impide soñar? Alguno dijo que la vida es sueño, y los sueños, sueños son.¿Debo resignarme a eso?¿¿¿ LLegará algún día áquel por el que merezca la pena levantarme y dar lo mejor de mi misma???Intuyo que esta no va a ser una buena semana… -_-
{ Septiembre 23, 2007 @ 11:34 am }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
19.45: número de calorías ingeridas: vergonzoso,unidades de alcohol:0,unidades de chocolate:27,kilos de helado ingeridos:2,llamadas al 1471 para saber si él ha llamado:22,número de veces que el me ha llamado:0.Minutos pensando en el:245.
Hoy es un día increible, estoy estableciendo una relación madura con dos hombres maravillosos, uno se llama chocolate, y el otro caramelo.(…)
¿Y a qué viene este post? pues a que soy la personificación de Bridget Jones, más joven,no britanica.. etc. Y ¿Por qué? pues según mi pequeña chica perfect porque sí. La verdad es que me parece gracioso, e incluso me identifico en muchisimas cosas con ella. HE pasado muchos ratos leyendo los libros y viendo las peliculas, y no me canso. Aunque eso si, muchas veces espero en que nuestro parecido sea solo en algunos aspectos… no quiero hacer muchas cosas de las que ella hace!!( y ya estoy empezando a hablar de ella como si en realidad existiese, aunque, bueno seguramente habra muchas mujeres y quiza hombres como nuestra querida Bridget…). Ya voy acabando este post,un tanto estupido, y asi ya no os canso mas.
{ Septiembre 14, 2007 @ 10:43 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Miedos,temores…Nadie querría tenerlos y sin embargo, ahí están, en mayor o menor medida, sin que podamos hacer nada.
Miedo, palabra que ya de por sí me aterra.He de admitir que le tengo miedo a muchas cosas;al dolor, a la soledad perenne,a que no me quieran,a no quererme, a dejar de ser yo, me aterra pensar que ya no me miras,me da miedo admitir que nunca me querrás, me da miedo llegar a no pensar por mi misma… Y, lo admito, le tengo miedo a la báscula, al qué dirán,a las tiendas de ropa…
Pero,¿Qué conclusión puedo sacar?¿Que soy una estupida, una persona insensata,infantil,tonta?¿Es normal sentir tanto miedo?¿Sé realmente a qué le tengo miedo en realidad?… La mejor forma de resumir, sería que le tengo miedo al miedo de no ser yo…Con mis virtudes y defectos…Aunque a veces me aterre a mi misma.
{ Septiembre 9, 2007 @ 12:58 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Ya vuelvo a estar activa de forma oficial(otra vez). Ya se me acaba lo bueno,mañana se me acaban de forma oficial mis vacaciones, y también voy a coger el hilo otra vez del blog, que lo he tenido un poquito olvidadillo estas vacaciones, pero es lo que tiene no parar mucho tiempo en el mismo tiempo. Gracias a los que habeis seguido comentando mi blog, y me habeis recordado que existe…(aunque nunca lo he olvidado). Quiero aprovechar también este post, (que mas que un retorno es un pout-pourri de ideas mal ordenadas y sin borrador previo) para darle las gracias al Maestro por haberme citado en su primer porst, ya que me he dado por aludida al maravilloso alias con el que se refiere a mi.Tengo que admitir, Maestro, que me encanta que me llames así, no se, me hace sentir orgullosa de mi misma. Bien, con esto pequeños/as acabo mi primer post post-vacacional, valga la redundancia.
Gara, hau zuretzako:
“La felicidad no es completa sin una cabra tocando el violín”
{ Agosto 16, 2007 @ 3:44 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Me gusta la forma en que saludas, siempre alegre,me encanta esa sonrisa que puede mover montañas,ese brillo que tienes en los ojos, ese brillo indescriptible.ME pierde la forma que deslizas el brazo para acariciar,tu forma de andar, tu risa. La forma en que te pones rojo,como a veces se te traban las palabras cuando te pones nervioso. ME gusta lo que dices y como lo dices. ME encanta como piensas, cuando lo haces. Me encanta… las marquitas que te salen cuando te ries, la forma en que te ries, la forma en la que escuchas, la capacidad que tienes de hacer que salga el sol,me encantas tu…
Pero me parte el alma no ser yo a la que miras, a la que sonries; no ser yo la que te hace reír. No ser ella…
{ Junio 21, 2007 @ 3:50 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
“Zure begiek mintzen naute; zure ahoak beldurtzen nau, niretzako nahi zintuzket(…)”
Atzo Garazik aurkeztu zidan primerako abesti hau, ta hari dedikatuko diot ba post hau. Asko botatzen nittun faltan Garak ta biok ditugun “charlas sobre nada en particular”, ta denbora gitxi bat hona berriro eukitzen ari gara.
Garaziren gabe eztakit ze egingo nukeen, izugarri dot gustuko berarekin hitzeittea, primerakoa zarelako, Gara, ta bakizu. Ude hontan primeran pasau beharra dugu, ezta maitenoa? Beno, izugarri post politte ein nahi nun, baina kaka hau atara zait, bez. Beste egun baten saiatuko naz,
“Mila arroken kontra jo dut, bina beti korrontea zure kostaldetara narama”
Gara, uda hontan gauak hartuko gaitu irribarretsu, mutil batekagaz xD”"
{ Junio 15, 2007 @ 4:17 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Menudo complejo que me han metido esta mañana cuando he ido a por las notas globales al colegio(con lo bien que se estaba en casa). MI profesor, asi mientras daba las notas( o despues, eso da igual) ha dicho en alto : Irene, vete a la playa!!! (arggg me he acordado de 8 generaciones suyas, tanto en orden ascendente como en lateral!!). Ya se que soy blanquita y que este año seguramente parezca un nevadito, ya lo siento, nunca tendré un bronceado dominicano.COn lo bonito que es el blanco!!
*Irene, su palidez, y yo*
{ Junio 14, 2007 @ 10:54 am }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Ikusiko dira berriz…. ze gauza ikusiko ditugu berriz? aspaldiko lagunak,amodioak,negarrak…?
Zein gauzakaz oroitzen gara gehixenetan?Zein gauza ikusiko ditugu berriz? Oroitzapen onak ala txarrak? Nolatan jakin dezakegu hori? Gure buruak gaitzak eitten dizkigu gehixenetan,adibidez, gehiengotan, gauza txarrakaz bakarrik hartzen dot ardure, ta zergaitik ez alrebes??masokista edo naz??
Baina goibel nagonetan, beti egoten dira nere alboen nire lagunak, hain maite ditudanak, zer egin nezakeen beraiek gabe? ezin dot ezta horretaz pentsatzen hasi ere… Nire lagunak nire pozen jaun eta jabe dira, beraiekaz ematen baitut denbore, ta beraiekaz baititut nere oroitzapen gozo gehienak.
{ Junio 11, 2007 @ 3:41 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Iepa! ia hementxe dekogu jada ude, ta horregaitik blog-a pixket abandonatute utziko dot, denbora asko ez dudalako pasako hamentxe ordenagailuen, oporrak hartuko dinat ere blog-ari dagokionez.
Uda, dibertitzeko aldia, giro alaikoa, gozatzeko grinaz josia. Aurtengo urda pixket arraroa da, atzo sekulako zaparrada jasan behar izan genun, ta horregaitik “La Moli”-en pasau genun ia arrasti osoe, Portu-ko partidue ikusteko asmoz, ta azkenien F1 lasterketa ikusi genun, sekulakoa!
Uda hontan Escoziara noa, ta ez! ez dizuet ekarriko whiskey-rik… oraindik gazteegia naz ta ez didate salduko!! ala bai?? xD. SEguruenik ude hontan ez nazela oso beltzaran etorriko, baina udako kanpaketa aprobetxatukot kolore pixkat hartzeko, bestela.. hildakoa nazela usteko dute danek!!Beno, gaurkoz utzikot, gozazazue udagaz!!
P.D= azkenien post bet idatzi dot euskaraz, baina irakurtzen nauen jende askok ez du euskara oso ondo ulertzen edo ez du ulertzen tutik ere ez euskaraz… beste bat arte!!
*Ispilutik haratago dagoen neska*
{ Junio 4, 2007 @ 10:06 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Cuanta importancia tienen ciertas palabras dichas en un momento concreto. Pueden desgarrarte el corazón o rehacértelo de los pequeños pedazos.Muchas veces necesitamos a alguien que nos diga, quizá lo que queremos oír, porque no nos gusta la realidad cruda,nos duele.
Aunque en estos casos me duelen más las hipocresías que luego desencadenan puñales por la espalda.Por eso nunca digo cosas que realmente no piense, porque no me gusta ser hipócrita ni que lo sean conmigo.
Pero volvamos a las pequeñas palabras, las que te hacen sacar la sonrisa, los pequeños comentarios amables hechos desinteresadamente, solo porque se sienten,porque son reales. Cuántas veces he anhelado oír esas palabras de boca de gente que nunca me las dice, cuántas veces he llegado a rozar el cielo porque me las han dicho, porque sonrío,porque me llegan,porque son sinceras,porque son palabras preciosas,porque en parte lleguen a ser verdad…porque me quieran.
{ Junio 3, 2007 @ 1:21 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Las personas no son lo que te hacen creer que son. Al principio no te das cuenta, pero luego la venda de los ojos se te cae y caes en la cuenta de que te han estado engañando. Todo lo que te hayan podido decir, todo lo que hayas vivido con esa persona o personas era una mera pantomima. Todo significó nada.Podría haber recorrido el mundo con esas personas, habría consrguido puede que imposibles, pero no ha sido así. En realidad yo no significaba nada, un pasatiempo sin sentido del que se han cansado. Después, las mentiras, el desinterés, el olvido. Y el convencimiento de que no volverás a caer en la trampa, pero como una pobre incauta, vuelvo a caer…
{ Mayo 25, 2007 @ 3:52 pm }
·
{ blogging }
{ }
·
{ }
Qué cosa mas bonita la sonrisa. Como bien dice la frase ” nadie es tan pobre de no poder regalar una sonrisa ni nadie tan rico que no la necesite”. Yo necesito que me sonrían, me hace sentir bien. Una sonrisa sincera puede tocar mas el corazón que un texto entero de poemas de amor, puede animar un día gris, puede significar tantas cosas…
Podemos decir, me alegro de verte, me gusta estar contigo, te eché de menos, nunca vuelvas a marcharte, te necesito, te quiero… Nunca debemos dejar de sonreir, y si que debemos dejar que nos sonrían.
Porque los gestos fríos… se clavan…
« Artículos anteriores